Rozpocznij psychoterapię już dziś. Zamów bezpłatny pakiet.

Dowiesz się wszystkiego bez zobowiązań, anonimowo, otrzymasz bezpłatną konsultację i diagnozę wraz z omówieniem testów.

Zamów pakiet diagonostyczny

(Po pierwszej konsultacji, ustaleniu formy terapii, nurtu terapeutycznego, prowadzącego terapeuty oraz celów terapii zdecydujesz czy chcesz kontynuować)

Zaburzenia zachowania opozycyjno-buntownicze.
Problemy wychowawcze.

Co wyróżnia zaburzenia zachowania opozycyjno-buntowniczego

Zaburzenia zachowania występują w 6-10% wśród chłopców oraz w 2-9% wśród dziewcząt. W dużych miastach jest rozpoznawanych więcej zaburzeń zachowania niż na wsi. U chłopców częściej rozpoznaje się zaburzenia zachowania we wcześniejszym wieku, które przypadają na pierwsze klasy szkoły podstawowej, są to najczęściej zachowania agresywne. U dziewcząt natomiast zaburzenia zachowania najczęściej rozpoznaje się w okresie dojrzewania, zazwyczaj przejawiają się poprzez drobne kradzieże i prostytucje. W tym czasie także proporcje wyrównują się co do rozpoznawania zaburzeń wśród płci. Należy pamiętać, że zaburzenia zachowania można rozpoznać również w innym wieku.

Przyczny oraz charakterystyka zaburzeń opozycyjno-buntowniczych

Jakie są najczęstsze przyczyny zaburzeń zachowania opozycyjno-buntowniczego?

Pomimo wielu badań nie ma jednoznacznej odpowiedzi na pytanie jakie są przyczyny zaburzeń zachowania. Wpływają na nie dziedziczenie przekazywanej podatności agresywnych zachowań, która może być powiązania z gorszym radzeniem sobie z impulsami, co może się objawiać agresywnym zachowaniem, impulsywnym temperamentem. Natomiast przede wszystkim bardzo duży wpływ mają czynniki predysponujące takie jak: indywidualne przeżycia, wychowanie, społeczne doświadczenia, które kształtują to jak reagujemy, postrzegamy świat oraz innych ludzi. Zaburzenia zachowania mogą również pojawić się po uszkodzeniu ośrodkowego układu nerwowego.

 

Cechy charakterystyczne zaburzeń opozycyjno-buntowniczych

Zaburzenia opozycyjno-buntownicze objawiają się występowaniem w dzieci następujących zachowań m.in.: dziecko miewa nieadekwatne do swojego wieku wybuchy złości, często spiera się, kłóci, sprzeciwia się dorosłym, lekceważy normy, obwinie innych za swoje złe zachowanie lub błędy, często złości się, obraża , jak i jest złośliwe i mściwe wobec innych, nie kryjąc się umyślnie robi rzeczy, które sprawiają przykrość innym osobom, a z drugiej strony dziecko łatwo urazić, jest przewrażliwione. Zachowanie takie jest przyczyną gorszego funkcjonowania dziecka w sferze społecznej, edukacyjnej.

Jak wyleczyć z zaburzeń zachowania opozycyjno-buntowniczego?

Do powstania zaburzeń najczęściej dochodzi na dwa sposoby, pierwszym z nich jest czynnik biologiczny taki jak geny, temperament, uszkodzony ośrodkowy układ nerwowy. W takim przypadku można je rozpoznać już w bardzo młodym wieku dzieci, nawet przedszkolnym, zazwyczaj jest parę faz przejściowych. Jeśli takie dzieci nie zostaną odpowiednio wcześnie objęte profesjonalną opieką terapeutyczną dochodzi do zaostrzenia problemu. Drugim są czynniki środowiskowe, które nie przejawiają żadnych faz, a najczęściej dochodzi do ich rozpoznania podczas okresu dojrzewania. Przy zaburzeniach opozycyjno-buntowniczych pozytywne rokowanie leczenia jest na poziomie 95%. Zaleca się terapię długoterminową, ponieważ pojedyncze sesje oraz interwencje nie mają zbyt dużej szansy powodzenia zmiany.

Co może dać terapia?
Historie pacjentów.

Agata, 17 lat, uczennica

Od gimnazjum zaczęłam sprawiać rodzicom problemy, na początku takiej jak normalne nastolatki, a potem zaczęły się wagary, które zaczęły trwać po parę dni a nawet tydzień, brak powrotów do domu na noc, kradzieże. Po jednej z kradzieży rodzice postawili mi ultimatum, wybrałam terapię. Teraz przygotowuję się do matury, mam już wybrany kierunek studiów, a mój wolny czas na pasję jaką jest malowanie. Jestem szczęśliwa.

Tomasz, 18 lat, maturzysta

Na terapię zgłosiłem się sam po kolejnym wybryku dotarło do mnie, że albo coś ze sobą zrobię albo wyląduję w więzieniu jak połowa moich starszych teraz już byłych kumpli. Nie żałuję podjętej decyzji, zaczynam na nowo budować swoje relacje społeczne z osobami, które mają cel w życiu.

Krystyna i Janusz, rodzice Łukasza

Nasz syn zachowywał się agresywniej niż inne dzieci w przedszkolu. Po którejś z kolei takiej informacji z przedszkola zaniepokojeni zdecydowaliśmy się zgłosić do terapeuty. Dowiedzieliśmy się jak rozmawiać, lepiej wychowywać naszego syna.

Poznaj rodzaje i skuteczność w terapii w różnych Obszarach Pomocy

Skuteczność terapii

Wykres przedstawia ocenę pacjentów skuteczności terapii psychodynamicznej

Skuteczność terapii

Najwięcej pacjentów kończy terapię psychodynamiczną