Rozpocznij psychoterapię już dziś. Zamów bezpłatny pakiet.

Dowiesz się wszystkiego bez zobowiązań, anonimowo, otrzymasz bezpłatną konsultację i diagnozę wraz z omówieniem testów.

Zamów pakiet diagonostyczny

(Po pierwszej konsultacji, ustaleniu formy terapii, nurtu terapeutycznego, prowadzącego terapeuty oraz celów terapii zdecydujesz czy chcesz kontynuować)

Zespół nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD). 
Problemem jest nieświadomość otoczenia.

Co wyróżnia nadpobudliwość psychoruchową (ADHD)?

Jest to najczęściej występujące zaburzenie okresu dzieciństwa. Częstość jego rozpowszechnienia na świecie waha się w granicach 3-5%. Najbardziej charakterystycznymi objawami ADHD są impulsywność, nadruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi. Skutkami nieleczenia nadpobudliwości jest wcześniejsze zakończenie nauki, niższy status społecznoekonomiczny, częstsze popadanie w konflikty z prawem.Dzieci z zespołem nadpobudliwości psychoruchowej często są postrzegane jako źle wychowane, społeczeństwo nie jest świadome prawdziwej istoty problemu.

Przyczyny oraz leczenie zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD)

Jakie są najczęstsze przyczyny nadpobudliwości psychoruchowej(ADHD)?

Na przestrzeni lat pojawiło się bardzo dużo teorii mających na celu wyjaśnienie przyczyn zespołu nadpobudliwości psychoruchowej, większość z nich jest już nie aktualna. Obecnie przyjmuje się, że najważniejszym czynnikiem są genetyczne uwarunkowania występowania nadpobudliwości psychoruchowej. Tylko w 20-30% za występowanie ADHD uważa się czynniki pozagenetyczne. Bardzo ważnym wnioskiem z takich przyczyn jest fakt, że częściej występuje w rodzinach i bardzo często takie same problemy jak dzieci mają ich rodzice.

Jak wyleczyć nadpobudliwość psychoruchową?

Psychoedukacja rodziców, nauczycieli oraz osób przebywających w bliskim otoczeniu dziecka na temat ADHD jest podstawową metodą postępowania. Kolejnym ważnym elementem są modyfikacje behawioralne, do których należą praca nad pozytywnymi wzmocnieniami, opracowanie norm i zasad, a następnie rygorystyczne przestrzeganie ich, poprzez system nagród i wyciągani a konsekwencji za ich łamanie. Czasami zalecana jest indywidualna, długoterminowa terapia dziecka nastawiona na poprawę samooceny, lepsze zrozumienie norm społecznych, w niektórych sytuacjach, gdzie zaburzone jest funkcjonowanie systemy rodzinnego zalecana jest terapia rodzinna.

Charakterystyka zespołu nadpobudliwości psychoruchowej (ADHD)

Najbardziej charakterystycznymi objawami ADHD są impulsywność, nadruchliwość, zaburzenia koncentracji uwagi. Objawy te w znaczący sposób utrudniają funkcjonowanie dziecka w różnych sferach jego życia jak interakcje społeczne oraz szkoła, gdzie wpływają na wyniki w nauce. Deficyt uwagi dziecka charakteryzuje się tym, że nie jest w stanie skoncentrować się na zajęciach szkolnych, sprawia wrażenie nieobecnego, popełnia proste błędy w zadaniach oraz grach, odwleka w czasie rozpoczęcia zajęć wymagających wysiłku umysłowego lub ich unika, sprawia mu trudność organizacja zajęć, gubi rzeczy, zapomina o codziennych sprawach, łatwo rozprasza się bodźcami zewnętrznymi. Nadmierna aktywność dziecka przejawia się w takich zachowaniach, jak wiercenie się na krześle, wymachiwanie rękoma oraz nogami, nieumiejętnością usiedzenia przez dłuższy czas w jednym miejscu, przerywaniem rozmowy, wtrącaniem się do niej nawet jeśli jest to niewłaściwe, nieumiejętnością zachowania spokoju podczas odpoczynku. Impulsywność można dostrzec w zachowaniach, w których potrzebna jest cierpliwość takich jak, np.: udzielanie odpowiedzi zanim pytanie zostanie dokończone, nieumiejętność czekania w kolejce na swoją kolej w grach, zabawach, różnych sytuacjach grupowych, przerywaniem rozmowy, gry innych osób, w które ta osoba nie jest zaangażowana.
Koniecznym kryterium do zdiagnozowania nadpobudliwości jest pojawienie się objawów przed 7 rokiem życia.

Co może dać terapia?
Historie pacjentów.

Hanna, matka 6-cio letniego Przemka

Do terapeuty zostaliśmy skierowani przez wychowawczynie, która podejrzewała ADHD u mojego syna. Jej przypuszczenia się potwierdziły. Teraz wspólnie z terapeutą pracujemy nad zachowaniem Przemka, widać już znaczne zmiany. Jestem pełna optymizmu, że uda nam się ciężką pracą osiągnąć znaczne efekty.

Patrycja i Mateusz, rodzice Agaty

Zaniepokoiło nas zachowanie córki, która zachowywała się znacznie żywiej i przejawiała większe zniecierpliwienie niż reszta jej rówieśników. Okazało się, że ma ADHD, w trakcie wyszło, że ja również cierpię na to zaburzenie podjąłem własną terapię. Teraz rozumiem skąd się brały moje trudności w dzieciństwie oraz łatwiej jest mi wychowywać moją córkę i dzielić się z nią moim doświadczeniem, bez terapii byłoby to niemożliwe.

Wojciech, 34 lata

Zawsze zastanawiałem się co ze mną jest nie tak, dlaczego jak byłem dzieckiem wszędzie biegałem, musiałem wszystkiego dotknąć, byłem głośny. W miarę dorastania te objawy osłabły na sile, ale czułem niepokój, nadal nie potrafiłem skupić się na nauce. Teraz po kilku latach terapii bardzo dobrze sobie radzę, zaakceptowałem moją chorobę.

Poznaj rodzaje i skuteczność w terapii w różnych Obszarach Pomocy

Skuteczność terapii

Wykres przedstawia ocenę pacjentów skuteczności terapii psychodynamicznej

Skuteczność terapii

Najwięcej pacjentów kończy terapię psychodynamiczną